بخش‌هایی از گفتگوی علی‌اکبر رائفی‌پور، با چارسوق در زیر آمده است
مذاکره با آمریکا بارها آزموده شده و هر بار با بدعهدی آمریکایی‌ها به بن‌بست رسیده است؛ برجام و تفاهم اسلام‌آباد نیز از این قاعده مستثنا نیستند.
آمریکایی‌ها به عمد سایه جنگ را بر سر ایران نگه داشته‌اند تا کشور را مستهلک کنند و سرمایه‌گذاری در اقتصاد ایران را به حداقل برسانند.
دشمن با وعده آزادسازی چند میلیارد دلار از پول‌های خودمان، ایران را به سمت بازی «نفت در برابر غذا» سوق می‌دهد.
در صورتی که دولتی مقتدر در ایران سرکار در مقابل دشمن بر سرکار بود، احتمال حمله به ایران کاهش یا نحوه آن تغییر میافت.
تمام گرانی‌ها به دلیل شرایط جنگی نیست؛ اقتصاد ایران بیماری‌های ساختاری دارد که تحریم و محاصره آنها را تشدید می‌کند.
ما مطلقاً هیچ راهبرد کلانی در اقتصاد کشور نداریم و دولت‌ها از الگوهای اقتصادی متناقض، بدترین بخش‌ها را انتخاب و اجرا می‌کنند.
تفاهم اسلام‌آباد عملاً به تأمین خواسته آمریکا برای مهار قیمت جهانی نفت منجر شد؛ در حالی که ایران می‌توانست از اهرم نفت برای افزایش فشار بر دشمن استفاده کند.
تداوم اشتباهات مسئولان در عرصه اقتصادی و دیپلماتیک را دیگر نمی‌توان صرفاً ناشی از غفلت دانست.
آقای عراقچی چرا باید وقتی قیمت نفت در حال افزایش است، حرف از مذاکره بزند؟ عجیب نیست؟
هنر رهبر شهید انقلاب این بود که دشمن را معطل مذاکرات هسته‌ای نگه داشت و در پس پرده آن، توان موشکی و قدرت منطقه‌ای ایران را توسعه داد.
مشکل حامیان مذاکره در ایران این است که نفس مذاکره با آمریکا را هدف و دستاورد می‌دانند، نه نتایج آن و میزان انطباقش با منافع ملی.
