درد با کسی تعارف ندارد؛ هر دقیقه تأخیر می‌تواند حال بیمار را بدتر کند یا حتی او را به سمت مرگ ببرد…

تصور کنید زنی با درد شدید به بیمارستان مراجعه کرده و پزشک تشخیص داده که باید جراحی شود؛ اما پیش از آنکه درمان آغاز شود، پای یک امضا به میان می‌آید؛ امضای همسر. زنی که درد را تحمل می‌کند و قرار است زیر تیغ جراحی برود، برای تصمیمی مربوط به بدن خودش با مانعی روبه‌رو می‌شود که هیچ ارتباطی با تشخیص پزشک ندارد.

در بیمارستان‌ها هنوز از زنان خواسته می‌شود برای انجام عمل جراحی، رضایت همسر یا یکی از مردان خانواده را ارائه کنند. این درخواست آنقدر عادی شده است که کمتر کسی درباره دلیل آن می‌پرسد. عرفی قدیمی که مرد را مسئول تصمیم‌های مهم خانواده می‌داند، حتی به اتاق درمان هم راه پیدا کرده است.

در حالی که زن بالغ و دارای صلاحیت تصمیم‌گیری، حق دارد درباره درمان و بدن خودش تصمیم بگیرد، در عمل گاهی با برخوردهایی مواجه می‌شود که این حق را نادیده می‌گیرند. عجیب‌تر آنکه چنین درخواستی برای مردان به همان شکل مطرح نمی‌شود و کسی برای جراحی یک مرد، منتظر امضای همسرش نمی‌ماند.

زن در بسیاری از موقعیت‌های زندگی، خودش تصمیم می‌گیرد، مسئولیت انتخاب‌هایش را می‌پذیرد و پیامدهای آن را به دوش می‌کشد؛ اما این اختیارش پشت در اتاق عمل، در حساس‌ترین زمان متوقف می‌شود. این تناقض خیلی تلخ است که یک زن برای اداره زندگی‌اش به رسمیت شناخته می‌شود، اما برای امضای برگه جراحی بدنش، باید منتظر حضور مردی دیگر بماند.

تصمیم درباره درمان، به خود بیمار مربوط است؛ به آگاهی او از شرایط جسمی‌اش و انتخابی که درباره سلامت خود می‌کند. هیچ نسبت خانوادگی، حتی همسری، نباید جای رضایت او را بگیرد یا اختیارش را به دیگری واگذار کند.