هوشنگ فروغمند اعرابی، معمار و پژوهشگر حوزه معماری و شهرسازی:
از نظر شدت بحران، تهران همچنان وضعیت حادتری نسبت به سایر مراکز استانها دارد؛ سهم هزینه مسکن از هزینه خانوار مستأجر در استان تهران حدود ۶۰ درصد بوده است.
قیمت مسکن در تهران به قدری افزایش پیدا کرده که شبیه یک سقف و مقاومت عمل کرده و ظرفیت جهش قیمت در آن کمتر شده است.
افزایش قیمت مسکن قطعاً به شهرهای دیگر نیز خواهد رسید، اما با تأخیر و با شدت متفاوت.
آنچه در حال حاضر بیشتر مشاهده میشود، افزایش تمایل به داشتن اقامتگاه دوم است، نه مهاجرت دائمی.
شهرها و مراکز استانی نزدیک به تهران، مانند کرج، قزوین و رشت، میتوانند مقاصد محتملتری باشند.
شهرهایی مانند رشت و بعضی از شهرهای شمال کشور که زیرساختهای خوبی داشتند، نشان دادند که تابآوری مطلوبی دارند.
ارزانتر بودن لزوماً دلیل خوبی برای سرمایهگذاری نیست؛ یعنی هر ارزانی، ارزنده نیست.
در شرایط فعلی فرصتی وجود دارد تا پیش از شکلگیری تقاضای بیرویه در شهرهای مقصد، برای پذیرش احتمالی جمعیت جدید برنامهریزی شود.
