دکتر علی سعدوندی، اقتصاددان:

🔹ریشه تورم در ایران که از سال ۱۳۵۲ شروع شده، از مسیر فشار تقاضا یا همان دیماند پول ایجاد شده است.

🔹دلیل اصلی فشار تقاضا هم افزایش پایه پولی از طریق افزایش دارایی‌های خارجی بانک مرکزی است؛ یعنی دارایی نفتی و درآمد ارزی ناشی از آن زیاد شده و بانک مرکزی در ازای دریافت ارز، پول پر قدرت به حساب دولت اعطا کرده است.

🔹راه اصلاح پیچیده نیست؛ لازم است تفکیک بودجه ارزی از ریال صورت بگیرد، چرا که در چنین حالتی با مازاد درآمد ارزی و کسری شدید درآمد ریالی مواجه خواهیم شد.

🔹جنگ حتماً تورم را افزایش می‌دهد؛ در موقعیت جنگی با تورمی روبرو می‌شویم که تورم طرف هزینه شناخته می‌شود.

🔹دولت‌های قبل و بعد از انقلاب در زمینه سیاست‌های خسارت‌بار اقتصادی متأسفانه کاملاً با هم همسو بودند.

🔹سیاست پولی اصلاً در ایران وجود خارجی ندارد؛ بانک مرکزی عملاً فقط یک اسم است و وظیفه خودش را به جای خدمت به کشور، خدمت به دولت می‌داند.

🔹در ادبیات اقتصادی مفهومی به نام سیگنورنج داریم که به معنی مالیات تورمی است؛ وقتی دولت تورم ایجاد می‌کند، خودِ دولت بیشترین منفعت را از افزایش قیمت‌ها می‌برد.

🔹معلوم است که شرکت‌های دولتی، نهادهای خصولتی و انحصارگران قطعاً از تورم سود قابل توجهی به جیب می‌زنند؛ تورم مثل جاروبرقی ثروت را از اقشار ضعیف می‌کشد و در اختیار افراد بالادست جامعه قرار می‌دهد.