به گزارش «خانه اقتصاد» براساس داده‌های مرکز آمار ایران، در سال ۱۴۰۴ درحالی‌که سهم مسکن از سبد هزینه‌های کل خانوارهای شهری به ۴۱/۷ درصد رسیده، این عدد برای دهک اول یعنی کم‌درآمدترین دهک حدود ۵۳/۸ درصد بوده است.

پس از دهک اول، سهم مسکن از کل هزینه‌های خانوار در دهک دوم با ۴۵/۱ درصد، بیشترین سهم را داشته است. دهک دهم با ۴۵ و دهک سوم با ۴۲/۵ درصد در رتبه‌های بعدی قرار داشته‌اند.

براساس عرف بین‌المللی، اگر سهم مسکن در سبد هزینه‌های خانوار بیش از ۳۰ درصد باشد، خانوار دچار فقر مسکن می‌شود.

قابل ذکر است فقر مسکن به شرایطی گفته می‌شود که سهم بالای مسکن باعث شود خانوار برای تامین هزینه اجاره قید بسیاری از هزینه‌های رفاهی خود اعم از اقلام خوارکی و غیرخوراکی (تفریح، هزینه‌های فرهنگی، سفر، حتی بهداشت و سلامت) را بزند.