کمی به دور و برمان نگاه کنیم. گوشی‌مان هنوز خوب کار می‌کند، خانه‌مان تمیز و مرتب است و زندگی‌مان، دست‌کم از نظر ظاهری آرام به نظر می‌رسد؛ اما کافی است مدل تازه گوشی را ببینیم، خانه‌ای را در اینستاگرام تماشا کنیم یا عکس‌های سفر کسی را پشت سر هم ببینیم تا چیزی درونمان تکان بخورد.
ناگهان همان چیزی که تا چند دقیقه پیش از داشتنش راضی بودیم، معمولی به نظر می‌رسد و چیزی را می‌خواهیم که تا همین چند وقت پیش اصلاً نداشتیم.
این رسم روزگار شده است، «داشتن» خیلی زود عادی می‌شود و چشم آدم، پیش از آنکه فرصت کند از داشته‌هایش لذت ببرد، دنبال چیز جدیدتر می‌گردد. چیزی که برای به دست آوردنش ذوق کرده‌ایم، بعد از مدتی دیگر هیجان روز اول را ندارد و دوباره میل به خریدن، عوض کردن یا تبدیل کردن از راه می‌رسد. انگار رضایت، همیشه یک قدم جلوتر از ما ایستاده است.
مقایسه هم این فاصله را بیشتر می‌کند. شبکه‌های اجتماعی هر روز زندگی آدم‌های زیادی را جلوی چشممان می‌گذارند؛ خانه‌های زیباتر، سفرهای بیشتر، لباس‌های بهتر و روزهایی که از قاب گوشی، بی‌دغدغه و کامل به نظر می‌رسند.
اما ما زندگی خودمان را با تمام خستگی‌ها، نگرانی‌ها و روزهای معمولی‌اش می‌بینیم و زندگی دیگران را فقط در بهترین لحظه‌هایشان تصور می‌کنیم.
این یک واقعیت است که رسیدن، همیشه پایان خواستن نیست. چیزی که امروز آرزویش را داریم، ممکن است فردا بخشی از زندگی عادی‌مان باشد و چشممان دوباره جایی دیگر را نشانه بگیرد.
باید خودمان کافی بودن را برای خودمان معنا کنیم، چون خواستن و زیادتر خواستن همیشه آماده است تا زندگی‌مان را در دست بگیرد.
