افزایش رقم کالابرگ از یک میلیون به یک میلیون و ۲۳۰ هزار تومان، در شرایطی که هزینه‌های زندگی با شتابی بسیار بیشتر از این ارقام بالا رفته، بیش از آنکه نشانه یک سیاست حمایتی جدی باشد، شائبه یک شوخی با سفره مردم را ایجاد می‌کند. آن ۲۳۰ هزار تومان اضافه هم ظاهراً نه حاصل یک محاسبه اقتصادی، بلکه بازی کودکانه با اعداد و رسیدن به «یک، دو، سه» است؛ انگار قرار است عدد، جای واقعیت را بگیرد.

البته بحث بر سر ۲۳۰ هزار تومان نیست؛ بحث بر سر نگاه مدیریتی پشت این عدد است. وقتی قدرت خرید مردم هر روز کوچک‌تر می‌شود، سیاست حمایتی باید دقیق، معنادار و متناسب با واقعیت اقتصادی باشد، نه اقدامی که بیشتر از آنکه امید ایجاد کند، سوژه طنز و کنایه فراهم آورد. مردم با عددها زندگی نمی‌کنند؛ با قیمت نان، برنج، دارو، اجاره و هزینه‌های روزمره زندگی می‌کنند.

اقتصاد کشور بیش از هر چیز به تصمیم‌های جدی، شفاف و کارشناسی نیاز دارد. اگر قرار است دولت برای معیشت مردم کاری کند، بهتر است به جای بازی با اعداد، با واقعیت‌های سفره مردم روبه‌رو شود. اداره اقتصاد، مسابقه انتخاب عددهای بامزه نیست؛ پای زندگی میلیون‌ها انسان در میان است.