در اقتصاد سلامت ایران، بیماری فقط جسم را فرسوده نمیکند؛ میتواند بخشی از حقوق یک ماه و حق انتخاب بیمار را نیز با خود ببرد.
هزینه ویزیت متخصص، آزمایش و چکاپ در بخش خصوصی حدود ۳.۹ میلیون تومان است که برای خانوادهای با درآمد ۳۰ میلیونی، ۱۳ درصد درآمد ماهانه را مصرف میکند. سازمان جهانی بهداشت پرداخت بیش از ۱۰ درصد درآمد برای سلامت را هزینه فاجعهبار میداند.
مراجعه به بیمارستانهای خصوصی ۵۰ درصد کاهش یافته و مراجعه به دولتی ۴۵ درصد افزایش داشته است. سهم پرداخت مستقیم از جیب مردم در ایران ۴۳ درصد است؛ بیش از دو برابر میانگین جهانی.
طبقه متوسط ممکن است فقیر نباشد، اما دیگر نمیتواند زمان و پزشک خود را انتخاب کند. عدالت در سلامت زمانی محقق میشود که بیمار میان خالی شدن حساب، مصرف پسانداز و عقب انداختن درمان یکی را انتخاب نکند.
