حداقل مزد ماهانه کارگران در سال ۱۴۰۵ حدود ۱۶ میلیون و ۶۲۵ هزار تومان است، در حالی که تورم نقطه به نقطه به حدود ۸۹ درصد رسیده است.
یک فرد مجرد نمی تواند اجاره را با نفر دیگری تقسیم کند؛ خانه کوچک تر می گیرد و از مرکز شهر دورتر می شود، اما همچنان سهم قابل توجهی از درآمدش به مسکن اختصاص می یابد.
در زندگی یک نفره، هزینه های ثابت مثل اجاره، قبوض و اینترنت از یک فیش حقوقی پرداخت می شود؛ هزینه مصرفی کمتر است، اما سهم هزینه های ثابت از درآمد بیشتر می شود.
مشکل اقتصاد مجردی گاهی یک خرج سنگین نیست؛ جمع شدن ده ها خرج کوچک است که در پایان ماه عددشان دیگر کوچک نیست.
وقتی درآمد و هزینه به هم نزدیک باشند، فرد ابتدا از تفریح و سفر می زند و بعد نوبت به پس انداز می رسد؛ جمله «این ماه نشد، ماه بعد» برای بسیاری به عادت تبدیل شده است.
قسط هم بخشی از اقتصاد زندگی امروز است؛ هرچه تعداد تعهدات ماهانه بیشتر شود، قدرت مانور مالی فرد کمتر می شود و کوچک ترین اتفاق پیش بینی نشده بودجه یک ماه را به هم می ریزد.
برای بخشی از جوانان، ماندن در خانه والدین فقط یک انتخاب خانوادگی نیست؛ یک تصمیم مالی است که با قدرت خرید و سطح درآمد گره خورده است.
پایان ماه برای بسیاری از مجردها، چیزی که باقی می ماند نه پس انداز، بلکه فقط چند روز فاصله تا حقوق بعدی است.
