غلامرضا سلامی در یادداشتی در روزنامه دنیای اقتصاد:
🔹مشکل اساسی این است که قیمت بنزین سهمیهای در ایران به کمتر از یک سنت رسیده و قیمت گازوئیل حتی پایینتر از آن است. این وضعیت قابل دوام نیست و دیر یا زود، جامعه با پیامدهای این شکاف بزرگ مواجه خواهد شد.
🔹پرداخت مابهالتفاوت قیمت به مردم، هرچند در کوتاهمدت بخشی از آثار افزایش قیمت را جبران میکند، مشکل اساسی را حل نمیکند. مساله اصلی کسری بودجه بسیار بزرگ دولت است که عامل مهم تورم است. اگر افزایش قیمت انرژی درآمدی برای دولت ایجاد نکند، کسری بودجه همچنان باقی میماند.
🔹اشتباه اصلی ما این بوده که اصلاح قیمت انرژی را به یک تصمیم بزرگ و پرهزینه تبدیل کردهایم؛ درحالیکه میتوانستیم این اصلاح را به یک فرآیند کوچک، مستمر و قابل پیشبینی تبدیل کنیم.
🔹اگر دولتها از سالها پیش، بهجای ثابت نگه داشتن قیمت اسمی، قیمت را بهصورت ماهانه یا متناسب با تورم تعدیل میکردند، جامعه بهتدریج با این تغییرات سازگار میشد.
🔹تصمیم دولت آقای خاتمی برای اصلاح تدریجی قیمت انرژی میتوانست نقطه آغاز باشد؛ اما آن تصمیم متوقف شد و نتیجه آن است که امروز فاصله قیمت داخلی با قیمت واقعی به اندازهای بزرگ شده که اصلاح آن بسیار دشوارتر است.
🔹اگر از سال ۱۳۹۸ قیمت انرژی متناسب با تورم تعدیل میشد، امروز با شکاف بسیار کوچکتری مواجه بودیم. مساله اصلی امروز این نیست که «بنزین را گران کنیم یا نه»؛ مساله اساسیتر، اصلاح شیوه نادرست حکمرانی اقتصادی است.
