چند شب است که تهران در سکوت شبانه با یک بحران نه چندان کوچک روبهروست: شهروندان در برخی مناطق پایتخت از ساعت ۱۲ شب تا حدود ۵ صبح، بدون آب زندگی میکنند. این خبر از زبان مردم شنیده میشود، اما مسئولان هنوز به طور رسمی و شفاف تأیید نکردهاند. انکارهای مکرر واقعیتهای ملموس را تغییر نمیدهد؛ وقتی شیر آب باز میشود و خبری از آب نیست، نمیتوان بحران را نادیده گرفت.
تهران، شهری با جمعیت چند میلیونی، هر روز با چالشهای جدی تأمین آب مواجه است. کاهش بارشها، افزایش مصرف و مدیریت ناکافی منابع باعث شده ظرفیتهای موجود جوابگوی نیاز شهروندان نباشد. اما نکته قابل توجه این است که جیرهبندی آب، هرچند ممکن است راهکاری موقت برای مدیریت منابع باشد، بدون اطلاعرسانی درست و برنامهریزی شفاف، فشار و نارضایتی مردم را چند برابر میکند.
اگر قرار است جیرهبندی آب ادامه پیدا کند، حداقل باید شفاف، برنامهریزی شده و با اطلاعرسانی کامل باشد تا مردم بتوانند برنامه زندگیشان را با شرایط جدید تطبیق دهند.
بحران آب در پایتخت تنها مربوط به منابع طبیعی نیست بلکه انگشت اتهام به سمت نحوه مدیریت، برنامهریزی و آیندهنگری است.
اظهارنظر اخیر وزیر نیرو مبنی بر اینکه «شاید مجبور شویم بعضی شبها فشار آب را صفر کنیم» بیش از آنکه هشدار باشد، اعترافی تلخ به کمکاری و ضعف برنامهریزی است.
تا کی قرار است مردم ذخیرهساز نصب کنند، نگران کمبود آب باشند و هزینه اضافی بپردازند، در حالی که وظیفه اصلی تأمین و مدیریت منابع آب بر عهده مسئولان دولتی است؟
بحران آب تنها ناشی از خشکسالی نیست؛ هدررفت گسترده شبکهها، کمبود سرمایهگذاری در زیرساختها و نبود مدیریت هوشمند منابع باعث شده که شهروندان هزینه تصمیمات نادرست و کوتاهی مدیران را بپردازند.
آقای وزیر، تا کی قرار است مردم به ساز شما برقصند و شما صرفاً هشدار بدهید؟ آیا وظیفه دولت این است که با اعلام فشار صفر آب، شهروندان را درگیر نگرانی و هزینه اضافی کند؟
سرمایهگذاری فوری در زیرساختها، مدیریت هوشمند شبکه و اطلاعرسانی شفاف. مردم دیگر نباید قربانی ناکارآمدی مدیریتی شوند؛ بخصوص که آب، کالایی حیاتی و غیرقابل جایگزین است.
