در دهههای اخیر، هر موج اعتراض اجتماعی در ایران با یک موج گسترده مهاجرت همراه بوده؛ مهاجرتی که حالا از دانشجویان و فعالان فراتر رفته و کل جامعه را دربرگرفته است.
طبق پیمایش رصدخانه مهاجرت ایران (۱۴۰۱)، تورم و تحریم مهمترین عوامل افزایش تمایل به مهاجرت میان پزشکان، پرستاران و دانشجویان بودهاند.
با وجود این، «عرق به وطن» و «امید به اصلاح و پیشرفت ایران» همچنان از دلایل اصلی ماندن برای بخشی از جامعه است.
جمعیت مهاجران ایرانیتبار از حدود نیممیلیون نفر پیش از انقلاب به ۳.۱ میلیون نفر در سال ۱۳۹۸ رسیده و تمایل دانشجویان به بازگشت به کمتر از ۱۰ درصد کاهش یافته است.
در دو دهه اخیر بیش از ۶ میلیون ایرانی مهاجرت کردهاند؛ حدود ۴۰ درصد آنها تحصیلات عالی و تخصصهای فنی، پزشکی و علمی دارند.
کارشناسان تأکید میکنند «ناامیدی و بیچشماندازی» پیشران اصلی موج جدید مهاجرت است؛ موجی که بیش از گذشته یکطرفه و بدون بازگشت بهنظر میرسد.
