زمانی نه چندان دور، ۵ میلیون تومان قسط خرید یک آپارتمان در حاشیه شهر بود؛ اما امروز در بهمن ۱۴۰۴، این عدد فقط «اجاره‌بهای» یک کانکس ۱۲ متری است.

پدیده‌ی اجاره‌نشینی در کانکس واقعیت تلخیست که طبقه کارگر را از متن شهر به حاشیه‌ی بیابان‌ها و شهرک‌های صنعتی فرستاده.

پرداخت ۵ میلیون تومان در ماه برای زندگی در سازه‌ای که در تابستان کوره‌ی آتش است و در زمستان یخچال فریزر، یعنی تعریف خانه رسماً دگرگون شده است.

کانکس‌نشینی، آخرین ایستگاه قبل از کارتن‌خوابی است. کسانی که به این سبک زندگی تن داده‌اند، کارگران و زحمتکشانی هستند که سرعت تورم مسکن، آن‌ها را از خانه‌های ۴۰ متری به این قوطی‌های فلزی پرتاب کرده است.

اینجا نه خبری از حریم خصوصی است و نه ایمنی؛ فقط چهار دیواری نازکی است که قرار است توهم داشتن سرپناه را زنده نگه دارد.

یک کارگر باید نیمی از حقوقش را بدهد تا در یک اتاقک نگهبانی زندگی کند، دردناک‌تر اینکه تقاضا برای همین قوطی‌های فلزی آن‌قدر بالا رفته که برای اجاره کردنش هم نیاز به زمان است.